წვიმდა.  წვიმის წვეთები ჟრიამულით მოუყვებოდნენ პალმის ფოთლებს და მიწაზე ჟრიამულით ეცემოდნენ. ბაღში წვიმის გუბურები იდგა. ზღვა შფოთავდა, ნაპირისკენ იწევდა, შემდეგ ისევ უკან იხევდა და გაორაგებული ძალით ეხეთქებოდა წინ.  ომის ქანდაკების წინ მდგომი ავტომანქანებს მოედანი გაენთავისუფლებინათ, სადღაც გამქრალიყვნენ. მოედნის პირისპირ მდებარე კაფეში კი… ფანჯარასთან ატუზული მიმტანი წვიმაში დაცარიელებულ მოედანს გასცქეროდა.

ამერიკელის ცოლიც ფანჯრიდან იმზირებოდა.  გარეთ, სწორედ მათ ფანჯარასთან, წვიმით გაწუწული მწვანე მაგიდებს ქვეშ კატა შემძვრალიყო და საცოდავად ცდილობდა გაწუწვისგან თავის დაეცვა.

„ ქვევით ჩავალ და ფისოს ამოვიყვან“ – უცებ გადაწყვიტა ამერიკელის ცოლმა.

„მოდი მე ჩავალ“– საწოლიდანვე შესთავაზა ქმარმა.

„არა, შენ დარჩი, მე თვითონ მივხედავ. საწყალი ფისო, მაგიდისთვის შეუფარებია თავი, რომ არ გაიწუწოს“.

ქმარმა კითხვა განაგრძო, მოხერხებულად იყო მოკალათებული საწოლში, ორივე ბალიში გარშემო შემოეწყო მისაყრდნობად.

„არ დასველდე“– სიტყვა დააწია ცოლს.

ცოლმა კიბეები ჩაირბინა. სასტუმროს მეპატრონე წამოდგა და თავი დაკვრით მიესალმა. მისი სამუშაო მაგიდა მოშორებულ ადგილას იდგა. მაღალი და ტანადი ხანშიშესული მამაკაცი გახლდათ.

„გამარჯობათ“– მიესალმა ქალი, მას მოსწონდა სასტუმროს მეპატრონე.

‘მოგესალმებით სინიორინა, საშინელი ამინდია გარეთ“–  ოთახის სიღრმეში მდგომი სამუშაო მაგიდის უკან აიტუზა. ამერიკელის ცოლსაც მართლაც რომ მოსწონდა იგი.  საოცრად ხიბლავდა მისი ჟესტი, სერიოზული სახით რომ ღებულობდა კომპლიმენტებს. მოხიბლული იყო მისი გრაციოზულობითა და ღირსეულობით, განსაკუთრებით სწორედ მისდამი გამოჩენილი თავაზიანობით. ასევე მოსწონდა, მეპატრონის დამოკიდებულება სასტუმროს და თავისი, როგორც სასტუმროს მთავარი ადმინისტრატორის მოვალეობის შეგრძნება, უკვე სიბერე შეპარული, ცხოვრებისგან დამძიმებული სახე და დიდი ხელები.

მასზე ფიქრებში წასულმა ქალმა, კარი გააღო და გარეთ გაიხედა. კოკისპირულად წვიმდა. საწვიმურში გამოწყობილმა კაცმა დაცარიელებული მოედანი გადმოჭრა და კაფისკენ გამოეშურა. კატაც სადღაც იქვე უნდა ყოფილიყო.  ფოთლების ქვეშ გავლა შესაძლებელი იყო და ის–ის იყო ქალი გასასვლელად გაემართა, რომ ზურგს უკან ქოლგა გაიხსნა.  მოახლემ, რომელიც მათ ოთახს უვლიდა,  თავაზიანად, მაგრამ იტალიურად  მიმართა:

„თქვენი დასველება არ შეიძლება“ – და გაუღიმა.  რა თქმა უნდა სასტუმროს მეპატრონის გამოგზავნილი იყო.

ქალი ქოლგიან მოახლესთან ერთად გაივდა გარეთ , გაუარა  ქვის ბილიკი ვიდრე  საკუთარი ოთახის ფანჯრის ქვეშ არ მივიდა. მაგიდა ადგილზე დახვდა, წვიმას მტვერი გადაერეცხა და მწვანედ ელვარებდა, კატა კი არსად ჩანდა. ქალი სასოწარკვეთილებამ მოიცვა, იმედი გაუცრუვდა. მოახლემ შეხედა:

–         რამე დაკარგეთ სინიორა?

–         კატა.

–         კატა?

–         დიახ, დიახ.

–         კატაო ამბობთ?– მოახლემ გადაიკისკისა – კატა წვიმაში?

–         დიახ– მიუგო ამერიკელმა,–მაგიდის ქვეშ იყო შემძრალი. როგორ მინდოდა, გულით მსურდა კნუტი მყოლოდა.

ვიდრე ქალი ინგლისურად საუბრობდა, მოახლეს სახეზე მკაცრი იერი გადაეფინა.

–         წამობრძანდით სინიორა, უკან უნდა დაბრუნდეთ, თორემ ერთიანად დასველდებით.

–         ვფიქრობ, მართალი ბრზანდებით– მიუგო ამერიკელმა.

ქვის ბილიკებს უკანვე გამოუჰყვნენ და შიგნით შევიდნენ. ქოლგის დასაკეცად, მოახლე მცირე ხნით გარეთ შეყოვნდა. ამერიკელის ცოლმა, ცაუარა თუ არა სასტუმროს მეპატრონის კაბინეტს, ეს უკანასკნელიც ფეხზე წამოიმართა და თავაზიანად დაუკრა თავი.ქალმა მცირედი სითბო, განსაკუთრებულობის შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს მასზე მნისვნელოვანი იმ წუთისთვის არავინ და არაფერი არსებობდა ამქვეყნად. კიბეებს აუყვა. ოთახის კარები შეაღო. ჯორჯი კვლავ საწოლზე იწვა და კითხულობდა.

–         რაო? მპიყვანე კატა? – ჰკითხა ქმარმა და წიგნი გვერდზე გადადო.

–         წასული დამხვდა.

–         ნეტავ სად უნდა წასულიყო?– უგულოდ იკითხა, როგორც ჩანს დიდად არ ენაღვლებოდა, უბრალოდ თვალებს ასვენებდა კითხვისგან.

ქალი საწოლზე ჩამოჯდა.

–         არადა როგორ მინდოდა, გულით მსურდა ის საწყალი კნუტი ჩემი გამხდარიყო, არც კი ვიცი რატომ მინდოდა ასე ძალიან, მაგრამ… სახალისო სულაც არ უნდა იყოს კატად ყოფნა, მით უფრო ასეთ წვიმაში.

ჯორჯი კვლავ წიგნს კითხულობდა.

ქალი ადგა, ტრილიაჟის სარკის წინ დაჯდა, ყურადღებით ათვალიერებდა საკუთარ თავს ხელის სარკით. გულდასმით შეისწავლა პროფილი, ჯერ ერთი მხარე, შემდეგ მეორე.  მერე შემოტრიალდა და კეფას  ად კისერს დაუწყო დათვალიერება.

–         როგორ ფიქრობ, ხომ არ აჯობებდა, თმა რომ გმეზარდა?– ჰკითხა ქმარს, ისე რომ თვალი არ მოუცილებია საკუთარი პროფილისათვის.

ჯორჯმა კითხვა შესწყვიტა, , ქალის კისერს შეხედა, რომლის უკანა მხარეს თმები ბიჭივით იყო აჭრილი.

–         მე მომწონს შენი ეს ვარცხნილობა.

–         ხომ, მაგრამ დავიღალე – უპასუხა ქალმა – დამღალა ბიჭის იერმა.

ჯორჯმა პოზა შეიცვალა საწოლზე. მთელი მათი საუბრის განმავლობაში, ქალისთვის თვალებში არ შეუხედავს.

–         ძალიან მომხიბლველად გამოიყურები – უთხრა მან.

ქალმა სარკე ტრილიაჟზე დადო, ფანჯარასთან მივიდა და შორს ჰორიზონტს გახედა. ბინდდებოდა.

–         მინდა შემეძლოს თმის უკან გადავარცხნა, ერთად შეკვრა და მსხვილი ნაწნავის კისერზე შეხების შეგრძნება – მოულოდნელად ალაპარაკდა ქალი– მინდა მყავდეს პატარა კატა, რომელსაც მუხლებზე დავისვავ და ხელს გადავუსვავ, მოვესიყვარულები. გარდერობის განახლებაც მინდა.

–         კარგი, რა გეყოფა, საქმე თუ არ გაქვს, რამე აიღე წასაკითხად, გაერთობი. – ჯორჯი კვლავ წიგნს მიუბრუნდა.

–         ცოლი ჰორიზონტს გასცქეროდა, კუპრივით ბნელი ღამე იყო და პალმის ხეებს კვლავ აწვიმდა.

–         სულერთია, მინდა მყავდეს კატა – გადაჭრით თქვა ქალმა,– კატა მინდა, თანაც ახლავე. თუ თმის გაზრდა და გართობა არ შემიძლია, ხომ შეიძლება კატა მაინც რომ ვიყოლიო?

ჯორჯი არ უსმენდა, წიგნს ჩასჩერებოდა. ქალი ფანჯრიდან იმზირებოდა, სადღაც მოედნის შუაგულს ნათურა ანათებდა.

ვიღაცამ კარებზე დააკაკუნა.

–მობრძანდით– გასძახა ჯორჯმა და კითხვა წამით შეწყვიტა.

ზღურბლთან მოახლე იდგა, ხელში უზარმაზარ ჯავშანში გახვეული კატა ეჭირა. მაგრად ჩაეხუტა, თითქოს ეშინოდა, არ გაქცეოდა.

–         ბოდიშს ვიხდი, სასტუმროს მეპატრონემ ქალბატონტან გამომატანა.

.

ე. ჰემინგუეი

მშვილდისრის მართვა

შეინარჩუნე სიმშვიდე და ღრმად ისუნთქე, მოკავშირეები ყოველ შენს ნაბიჯს, ქმედებას აკვირდებიან და შეუმჩნეველი არაფერი დარჩებათ, ისინი საჭიროებისათანავე მხარში ამოგიდგებიან. მაგრამ გახსოვდეს,  რომ შენს ოპონენტსაც თვალი უჭირავს შენზე, მან კარგად იცის, თუ როგორ უნდა განასხვაოს თვადაჯერებული ხელის მიერ მშვილდის ჭერას მერყევისა და სწავლების გზას შემდგარი მეისრისგან. ემოციის გასაფანტად და კონცენტრაციის მობილიზებაში ღრმად სუნთქვა დაგეხმარება. ასე შესძლებ აკონტროლო თითოეული ნაბიჯი. როდესაც მშვილდისარს დაიჭერ, თავისუფლად დაეუფლე, სხეულის წინ დაიჭირე და გონებაში ყველა იმ ეტაპს მოუხმე, რომელიც კი ამ სანუკვარი გასროლისთვის მზადებისას გაიარე.

გახსოვდეს, ნუ აჰყვები ემოციებს, სხვანაირად უბრალოდ წარმოუდგენელია ყველა აუცილებელ წესს მოუყარო თავი და ცივი გონებით გაანალიზო ყველა სათუთი მომენტი, რომელიც კი კონკრეტული ნაბიჯის გადადგმისას გვხდებოდა, შესაბამისად წარმოქმნილი დაბრკოლების გადაჭრის გზის მონახვაც გაგიჭირდება სხვანაირად.

მხოლოდ ასე შესძლებ გამნტკიცდე, დარწმუნდე საკუთარ ძალებში, მხოლოდ ასე შეწტყვეტს გასროლის მოლოდინში მყოფი ხელი კანკალს.

მშვილდისრის სიმი

მშვილდი მუსიკალური ინსტრუმენტია, მის მიერ გამოცემული ხმა სიმში გამოსახული მანიფესტია.

მშვილდისრისათვის სიმი მნიშვნელოვანი ნაწილია. მართალია, ისარი სიმს მხოლოდ ერთ წერტილში კვეთს და ეხება, მაგრამ სწორედ ამ შეთანხმების წერტილის სწორად განსაზღვრაზეა მიმართული მეისრის ყურადღება და გამოცდილება.

თუკი ისარი სიმიდან ოდნავ მარჯვნივ ან მარცხნივაა გადახრილი, ან გასროლის ხაზიდან მცირედაა დაშორებული ზემო ან ქვემო მიმართულებით, მისი გზა განწირულია, იგი ვერასდროს მიაღწევს მიზანს.

ამიტომაც, მშვილდისრის სიმის მოზიდვა , მუსიკალურ ინსტრუმენტზე დაკვრას ჰგავს.

მუსიკაში დრო გაცილებით მნიშვნელოვანია, ვიდრე სივრცე; ხაზზე განლაგებული ნოტების ჯგუფი ყოველგვარ აზრს მოკლებულია, თუკი მას ადამიანი არ წაიკითხავს და დაუვიწყარ ჰანგებსა და რითმში არ გადარქმნის.

ისევე როგორხ მეისრე სამიზნის არსებობას ამართლებს, ისარი მშვილდისრის არსებობის არსს წარმოადგენს. ისარს ხელიღაც გაუსვრი, მაგრამ უისრო მშვილდი, ყოველგვარ დანიშნულებას მოკლებულია.

ამიტომაც, გეუბნები, როდესაც მკ;ავს გაშლი, ნუ იფიქრებ მშვილდისრის გამართვაზე, არამედ მთელი ყურადღება ისარსა და სამიზნეზე მიმართე, რომლის დაპყრობას მშვილდისა და მშვილდის სიმის ერთმანეთთან დაახლოებით აპირებ.

სიმს მოკრძალებით შეეხე და პარტნიორობის გაწევა შესთხოვე.

მდებარეობის შერჩევა (პოზირება)

მას შემდეგ, რაც მშვილდისრის ბუნებას გაიზრებ და დაეუფლები , დროა საკუთარ თავში ეძებო ის სულიერი სიმშვიდე და შნო, რომელიც აუცილებელია სროლის შესწავლისთვის.

სულიერი სიმშვიდე ყოველთვის გულიდან მოედინება, რომელსაც პერიოდულად  შფოთი და მოუსვენრობა ეუფლება. მიუხედავად ამისა, ნუ აჰყვები გულის დაბუდებულ შიშს და  გახსოვდეს, რომ მდებარეობის სწორად შერჩევა შენი წარმატების გარანტი იქნება.

შნო- ეს თანდაყოლილი, განსაკუთრებული ნიჭი როდია, არამედ იგი შენს თავში უნდა ეძებო. თუ შეძლებ დააფასო შენიო ცხოვრება და საქმე, ესეიგი შნოანი ყოფილხარ. მაგრამ თუ შენ გამუდმებით უკმაყოფილებას განიცდი მდებარეობის შერჩევის დროს, არც ამის შეგეშინდეს, რადგან სავსებით ბუნებრივია, მართლაც ძნელია ზუსტი წერტილის პოვნა. ხოლო  სირთულე ღირსეულ მეისრეს პატიცმოყვარეობას და კმაყოფილების გრძნობას, აზარტს ჰგვრის.

შნოს გამოჩენა მოხერხებული, კარგად მორგებული პოზირების შერჩევაში როდი გამოიხატება, არამედ იგი გასროლისას გამოვლინდება და თუ სროლისას, ისარი მიზანში მოხვდება, შნოს არსებობაც სწორედ აქ გავლინდება. მეისრის შნო მის გამძლეობაშია, თუ ეს უკანასკნელი უკუაგდებს ყოველგვარ ხელოვნურს, აღმატებულს და ყურადღებას უბრალოებაზე, მიზანზე გაამახვილებს,  ესეიგი იგი მოხდენილი და შნოიანია.

აი, დააკვირდი, თოვლი ხომ მშვენიერია, თუნდაც  ის ერთი ფერისგან შედგება, განა ზღვა ულამაზესი არ არის? მაგრამ გლუვი ზედაპირი აქვს. ორივე ზღვაცა და თოვლიც უსაზღვროდ ღრმა შინაარს ფლობს და ორივე მათგანმა კარგად უწყის საკუთარი ღირსებების შესახებ.

ისრის დაჭერის წესები

იმისათვის, რომ ისარი სწორად გეჭიროს, ჯერ შენი მოწოდება შეისწავლე და შეიგრძენი. მხოლოდ ამის შემდეგ, კარგად დაათვალიერე ისარი, გაისეგრძსიგანე მთელი არსებით, შეამოწმე მასზე დამაგრბულიის სისწორე, ის ხომ ისრის სწორი მიმართულებით სვლაზე აგებს პასუხს, გასინჯე ისრის წვერის სიბასრე, საკმარისია განა, მიზნის ამოსაღებად?

დაიხსომე, ისარი სწორად თუ არ გიჭირავს, მისი ოდნავი გადახრა თუნდაც მარჯვნივ ან მარცხნივ, ზევით ან ქვევით მიმართულებით, უკვე სავალალო შედეგამდე მიგიყვანს. კარგად შეამოწმე წინა სროლისას გამოყენებული ისრებიც, თუნდაც ოდნავ გაღუნული ისარი, უკვე გამოუსედეგარია.

რამდენადაც მსუბუქი და მარტივი აღნაგობისაა ისარი, მით უფრო ხშირია დამტვრევისა და დაზიანების შემთხვევები, თუმცა კარგი მეისრე ყოველთვის გრძნობს, თუ რა ენერგიის მირება შეუძლია კონკრეტული ისრისგან და რა ტიპის დაბრკოლებასთან  გაუმკლავდება მისი საშუალებით. იგი ყოველთვის გრძნობს თუ რა მანძილის გადაფარვა შეუძლია მის ხელში არსებულ ისარს.

ისარზე ერთი ლეგენდაც არსებობს. თურმე მეისრეს გემი ჩაუძირავს მხოლოდ ერთი გასროლით. ცხადია, ამ უკანასკნელმა ზუსტად გათვალა გემის ხის სუსტი წერტილის მდებარეობა და ისრის დარყმით გახვრიტა. ნახვრეტიდან ნელნელა წყალი შევიდა, გემის ფსკერი აივსო, დამძიმდა, ღერძმა დატვირთვას ვეღარ გაუძლო, გადაიზნიქა და გატყდა, გემი ჩაიძირა. ასე ერთი ისრით აზღვევინა დამპყრობლებს სოფელზე  მიყენებული ზიანისთვის.

ისარი მეისრის მოწოდება, სწორედ ეს გრზნობა უბიძგებს ამ უკანასკნელებს,რაც შეიძლება სწრაფად განთავისუფლებს მეისრის მუჭისგან, თავისუფალი ფრენით გააპოს სამიზნისკენ მიმავალი გზა.  ისარი თავისუფლებას ესწრაფვის და გზას მხოლოდ  წინასწარ შერცეული კვალით მიიკვლევს.  ისრის თავისუფალ ფრენას ხშირად ეწინააღმდეგება ქარი და მიზიდულობის ძალა, თუმცა-ა ორივე ისრის ტრაექტორიის ნაწილს წარმოადგენს. განა ფოთოლი ფოთლობას ივიწყებს, მას შემდეგ რაც ქარიშხალი მშობელ ხესთან დააშორებს?  ადამიანის მოწოდება სრულფილებას საჭიროებს, იგი ყოველთვის მკვეთრი, მიზანმიმართული და ცხადი უნდა იყოს. არავის ძალუძს მისი შეჩერება, თუკი ეს უკანასკნელი ბედისწერის გამყოფ სივრცეს გადმოაბიჯებს და დაუპირისპირდება.

სამიზნე – ეს შენი მიზანი, რომლის მირწევასაც მიესწრაფვი.

იგი მეისრეს მიერ შეირჩა  და რას არ უნდა გრძელი გზა აშორებდეს მიზანს, მისი დადანაშაულება დაუშვებელია თუ კი მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდება. სწორედ ამაში იმალება ისრის მიმართულების მთელი მშვენიერება. ვერასოდეს გაიმართლებ თავს, მხოლოდ იმის მტკიცებით, რომ ოპონენტი შენზე ძლიერი იყო. ნუ დაგავიწყდება, მიზანი შენვე შეარჩიე და ახლა მასთან გამკლავება, მხოლოდ შენი პასუხისმგებლობაა.

სამიზნე შეიძება იყოს დიდი ან მცირე, იდგეს მარჯვნივ ან მარცხნივ, ამის მიუხედავად შენი მოვალეობა მისი სწორად შეფასება და გააზრებაა. მხოლოდ ამის შემდეგ დაუმიზნე ისარს და მშვილდის სიმზე ხელის გაშვებით გზა გაუნთავისუფლე.

გახსოვდეს, მიზანი შენი მტერი არაა და თუ მას ამ თვალით შეხედავ, ეს იმას ნიშნავს, რომ მიუხედავად შენი გამარჯვებისა, სულიერ ზრდასა და განვითარებას ვერ შეიგრძნობ. შესაბამისად, მთელი შენი ცხოვრება ქაღალდის ან ხის ნაგლეჯისგან გამოკვეთილი სამიზნის ცენტრში ისრის სტრყორცნას დაეთმობა.   ასე ცხოვრების არსს ვერ შეიგრძნობ, პირიქით მეგობრებთან ცხოვრების უაზრობაზე დაიწყებ წუწუნს.

სწორად შეარჩიე სამიზნე, გამოიყენე ყველა შენი შესაძლებლობა უკანასკნელ ”წვეთამდე”, რათა ღირსეული გამარჯვება მოიპოვო, და ამავდროულად პატივი ეცი დადააფასე ის ძალისხმევა, რომელიც მიზნის დასაპყრობად გჭირდება.

სამიზნის პირისპირ დგომისას, მთელი ყურადღება არა მხოლოდ სამიზნის ცენტრზე, არამედ გარემო პირობებზე მიმართე, ვინაიდან, მას შემდეგ რაც მშვილდს ხელ გამოჰკრავ, ისარს მოუწევს ისეთ წინაღობებთან გამკლავება, როგორიცაა ჰაერის წონა, ქარი, მასშტაბი. მათი გაუთვალისწინება კი დაგამარცხებს.

შეისწავლე შენი სამიზნე. თავს დაეკითხე:” მე რომ ახლა სამიზნე ვიყო, როგორი ვიქნებოდი, სად ვიდგებოდი? ან რას შევიგრძნობდი, თუკი გულმკერდს ისრის ისეთი სტრყორცნით გამიპობდნენ, რომელიც აღიარებას და პატივს მოჰგვრიდა მეისრეს?”

გახსოვდეს, არ არსებობს სამიზნე მეისრის გარეშე და პირიქით. სამიზნის არსებობას, მეისრის სურვილი განსაზღვრავს,  წადილი დაუმიზნოს, სტრყორცნოს ისარი და ეწიოს საწადელს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ამაოა მისი არსებობა და ეს უკანასკნელი, მხოლოდ ქაღალდის ან ხის ნაგლეჯის შუაგულში მოქცეულ ცენტრალურ წერტილად თუ აღიქმება.

ისევე როგორც ისარი, სამიზნეც ისრის მოლოდინშია. მხოლოდ ასე შეიძლება მის არსებობას არსი და დანიშნულება ჰქონდეს, მხოლოდ ასეა იგი მნიშვნელობის მქონე ქაღალდისა თუ ხის ნაგლეჯი, და იმდენად მნიშვნელოვანი, რომ მესირისათვის იგი სამყაროს ცენტრთან, შუაგულთან  ასოცირდება.

ისარი – ეს შენი გულისთქმაა.

სწორედ იგი მიიზიდავს მშვილდის ძალას სამიზნის ცენტრთან.

გულისთქმა კრისტალივით სისუფთავეს, სწორ მიმართულებას და ბალანსირებას მოითხოვს. ისარს ვერასოდეს დააბრუნებ უკან, თუკი უკვე გაისროლე. ამიტომ უმჯობესია სროლა შეწყვიტო, თუ მისი გამომწვევი მოქმედება ზედმიწევნით გათვლილი და სწორი არ არის თუნდაც იმისთვის, რომ მშვილდი მომართული გქონდა, ხოლო სამიზნე კი გელოდებოდა.

მაგრამ არასოდეს დაიხიო უკან,  თუკი შენი ქმედება შიშის ფაქტორით არის გამოწვეული,  დაყოვნებით, რომელიც შეცდომის დაშვებას უფრთის.  თუ სწორად იმოქმედე და ეინასწარ გათვალე, თავისუფლად გაშალე ხელი და გაანტავისუფლე ისარი ტვყეობიდან. და თუ ისარს მიზანში მაინც ვერ მოარტყავ, ნუ შეფიქრიანდები, იმას მაინც ისწავლი, თუ რაზე  უნდა იმუშავო და  გააუმჯობესო შემდეგი სროლისთვის.

თუ რისკს არასოდეს აიღებმ ვერც ვერასოდეს ისწავლი, რა ცვლილებების განხორციელება გჭირდება მიზანში ამოღებისთვის.

თითოეული გასროლილი ისარი შენი გულისა და მეხსიერების  ნაწილი ხდება.  ასეთი მოგონებების შეჯამება და ანალიზი  მოგცემს  სწორ მიმართულებას სროლის გასაუმჯობესებლად.

მშვილდი იგივე ცხოვრებაა: ყოველი ენერგიის წყარო.

ისარი ერთ დღესაც დატოვებს სამყოფელს.

მიზნამდე გრძელი გზა გაშორებს.

მაგრამ მშვილდი ყოველთვის შენთან არის და უნდა იცოდე, როგორ გაუფრთხილდე.

პერიოდულად უმოქმედობას მოითხოვს- მშვილდი, რომელიც მუდმივად შემართულია და დაჭიმული – ძალას კარგავს. ამიტომაც, დაასვენე ხოლმე, აღადგინე მისი სიმტკიცე, მხოლოდ ამის შემდეგ, როდესაც მშვილდის სიმს მოქაჩავს, გაძლიერებული და შინაარსით სავსე მშვილდიც სრული სიძლიერით მიიტანს შეტევას სამიზნეზე.

მშვილდს საკუთარი მიმართულება როდი გააჩნია, არამედ იგი ხელის კუნთების მოძრაობისა და მეისრის სურვილისამებ მიიკვლევს გზას. იგი პატრონის სამსახურშია და ან ვინმეს მოსაკლავად ან განზრახვის სრულყოფისთვის ემსახურება. ამიტომაც, ყოველთვის კარგად განსაზღვრე შენი მიზნები.

მშვილდი მოქნილი და დამყოლია, მაგრამ მისი შესაძლებლობები უსაზღვრო როდია. თუ მისგან იმაზე მეტს მოვითხოვთ, რაც მის შესაძლებლობეს აღემატება და ზედმეტად დავიმავთ, ვეღარ გაუძლებს ზეწოლას და გადატყდება. ან შეიძლება სულაც დამჭერი ხელის გადაღლა გამოიწვიოს. ამიტომ, ყოველთვის ეცადე ჰარმონიულად მოიხმარო შენი ინსტრუმენტი და არასოდეს მოსთხოვო, იმაზე მეტი ვიდრე შეუძლია.

მშვილდის ნავთსაყუდელი მეისრის ხელია, თუმცა ეს უკანასკნელი იშვიათად თუ წარმოადგენს საიმედო საყრდენს. ადგილს სადაც, მეისრის სხეულის ყველა კუნთი და სურვილი, სტრყორცნის შემთხვევა მობილიზებული და კონცენტრირებულია. ხოლო იმისათვის,რომ შევინარჩუნოთ დაჭიმული მშვილდის ჭერის ელეგანტურობა. აუცილებელია აიძჲლო თავი, რომ სხეულის ყველა ნაწილმა, შეასრულოს მასზედ დაკისრებული მოვალეობა და თავიდან აიცილო ძალთა და ენერგიის დაფანტულობა.  მხოლოდ ასეთნაირადაა შესაძლებელი ისრის მრავალჯერ, დაუღალავად გასროლა.

იმისათვის, რომ კარგად შეიგრძნო შენი მშვილდი, აუცილებელია შენი მკლავის და ფიქრების განგრძობით ნაწილად აქციო.

”ისრის მიმართულებით” – თავი 1

” ღვაწლის გარეშე დარჩენილი მლოცველი უმშვილდო ისარს ემსგავსება, ხოლო ნაღვაწი -მომლოცველის გარეშე- ეს უკვე უისრო მშვილდია”.

ელა ვილერ ვილკოქსი

-         ტესნია!

ბიჭუნა უცნობს დაჟინებით დააცქერდა.

-         ამ ქალაქში, ჯერ არავინ უნახავს ტესნია, ისრით ხელში – უპასუხა მან-  ქალაქში მოსახლეობა მას, როგორც მედურგლეს, ისე იცნობს.

-         შეიძლება თავი დაანება კიდეც ამ საქმეს, იქნებ მხნეობამაც უმტყუნა, როგორც არ უნდა იყოს- თავისას არ იშლიდა უცნობი- მაგრამ მაშინ არ შეიძლება ის ისევ საუკეთესო მშვილდოსანად ითვლებოდეს, მით უფრო თუ  საკუთარ ხელოვნებაზე ხელი აიღო. ჩემი მოგზაურობის მიზანიც ეს არის, მინდა ბრძოლაში გამოვიწვიო და წერტილი დავუსვა მის რეპუტაციას, რომელსაც იგი, სიმართლე ითქვას არც კი იმსახურებს.

ბიჭი მიხვდა, რომ შეკამათებას აზრი არ ჰქონდა, უმჯობესი იქნებოდა თუკი სახელოსნოში გაუძღვებოდა და საკუთარი  თვალით დაანახებდა, თუ რარიგ ცდებოდა.

ტესნია სახლის უკანა მხარეს განთავსებულ სახელოსნოში იყო. ფეხის ხმაზე გამოიხედა, მაგრამ უცნობის მხარზე გადაკიდებულ უზარმაზარ ჩანთის დანახვისთანავე, სიცილი სახეზე გაეყინა.

-         სწორედ მიმიხვდით ოსტატო- მიმართა ახალმოსულმა-აქ იმისთვის, როდი მოვსულვარ შეურაცყოფა მივაყენო ან პროვოცირება გავუწიო ლეგენდად ქცეულ ადამიანს. მე მხოლოდ მსურს დავამტკიცო, რომ მრავალწლიანი ვარჯიშის შემდეგ, სრულყოფას მივაღწიე.

ტესნიამ უცნობის მოსვლა თითქოს არც შეიმჩნია, ძველებურად, როგორც მუშაობისას იცოდა ისე, აუღელვებლად შემოაწყო ფეხები მაგიდაზე.

-         ადამიანი, რომელიც მთელი თაობის სათაყვანო ხატია, არ შეიძლება ისე წავიდეს თავისი საქმისა და ხელოვნებიდან, როგორც თქვენ მოისურვეთ- განარძო უცნობმა- მე ყოველთვის თქვენი სწავლების მიმდევარი ვიყავი, ვცდილობდი სწორი შეფასება მიმეცა  ისრის მიმართულებისთვის, ამიტომაც დავიმსახურე, ერთხელ მაინც იხილოთ, თუ როგორ ვისვრი.  თუ თხოვნას შემისრულებთ, ისე დავტოვებ აქაურობას, რომ ვერავინ გაიგებს ჩემი მოსვლისა და საუკუნის საუკეთესო   ოსტატის ადგილსამყოფელის შესახებ.

უცნობმა თავისი ჩანთიდან მოვარაყებული ბამბუკისგან დამზადებული გრძელი მშვილდი ამოიღო, რომლის გრიფი ოდნავ კიდეც დასცილებოდა ცენტრს. მან მოწიწებით თავი დაუკრა ტესნიას, ბაღისკეს გაეშურა და განსაზღვრულ ადგილზე, შეჩერდა თუ არა, თავი კიდევ ერთხელ დაუკრა, მხოლოდ ამჯერა კონკრეტულ ადგილს ეთაყვანა.  უცნობმა არწივის ფრთებით შეკრული ისარი ამოიღო, ფეხები განზე გადგა, გაიმართა წელში და საკუთარ სხეულს მძლავრად დაეყრდნო. ცალი ხელით მშვილდი სახესთან ახლოს მიიტანა, მეორეთი კი ისარი გაასწორა.

ბიჭუნა აღტაცებითა და გაკვირვებით უცქერდა. ტესნიას კი მუშაობა შეეწყვიტა და ცნობისმოყვარეობით სავსე მზერით აკვირდებოდა უცნობს.

მეისრემ  ისარგამართული მშვილდი ზემო მიმართულებით ასწია,  ნელი ტემპით დასწია დაბლა და საკუთარ მკერდს გაუსწორა. მხოლოდ ამის შემდეგ მოქაჩა სიმი უკანა მიმართულებით.  იმ დროისათვის, როდესაც ისრის მდებარეობა მის სახეს გაუტოლდა, სიმი სრულად დაიჭიმა. წამიერად, მეისრე მშვილდიანად ისე გაიყინა, თითქოს მარადისობაში გადავარდაო, მაგრამ ეს შეგრძნება მხოლოდ წამიერი იყო.  ბიჭუნა იმ ადგილს მიაშტერდა,  რომელი მიმართულებითაც ისარი მიემართა მოისარეს, თუმცა კი ვერაფერს ხედავდა.

მოულოდნელად, სიმს ჩაჭიდებული ხელი გაიშალა და ისარი თვალთახედვიდან გაქრა, მხოლდოდ ერთხელ გაიელვა სივრცეში.

-წადი და მოიტანე – უბრძანა ტესნიამ.

ბიჭი ისართან ერთად დაბრუნდა. ორმოცი მეტრით დაშორებულ ბლის ხე გაეპო ისრით იყო შუაში გაპობილი.

ტესნიამ მეისრეს თავი დაუკრა, შემდეგ სახელოსნოსკენ გაემართა და კუთხიდან დელიკატურად მოპირკეთებული,  ტყავის გრძელ ნაჭერში სათუთად შეხვეული  მოხდენილი ხის ნაჭერი აიღო. მან სათუთად შემოახსნა ტყავის სახვევი და უცნობის მშვილდის ანალოგიური მშვილდისარი გამოაჩინა, მხოლოდ როგორც  ეტყობოდა, ეს უკანასკნელი ხშირი ხმარებისგან კარგად გაცვეთილი იყო.

-         ისარი არ მაქვს, ამიტომ შენსას ავიღებ. თხოვნას შეგისრულებ, მაგრამ შენგანაც მოვითხოვ პირობის უცილობელ დაცვას: არასოდეს გაამჟღავნო ჩემი საცხოვრებელი და თუ ვინიცობაა, ვინმემ გკითხოს ჩემს შესახებ, უპასუხე, რომ დედამიწის დასალიერამდე მეძებდი, თუმცა როდესაც საბოლოოდ გამარჯვებას ზეიმობდი, შეიტყვე,  ორი დღის უკან გველის ნაკბენით ჩემი გარდაცვალების ამბავი.

უცნობდა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და ერთი ისარი გაუწოდა.

ტესნიამ მშვილდისარი გამართა და უსიტყვოდ გაემართა მთებისკენ. ბიჭუნა და უცნობის მის კვალს მიჰყვნენ.დაახლოებით ერთი საათის განმავლობაშჳ მიუჰყვებოდნენ გზას, ვიდრე არ მიაღწიეს ორ კლდეს შორის მოქცეულ უფრსკულს, რომელშიც ნაკადული მოსჩქეფდა. უფრსკულის გადასხვა მხოლოდ თოკის საცალფეხო ხიდით შეიძლებოდა და ისიც გაწყდომის პირას იყო,

ტესნია აუღელვებლივ შედგა ხიდზე, შუამდე რომ მიაღწია გაჩერდა, და მოპირისპირე მიმართულებით რაღაცას თავი დაუკრა. ხიდი ქანაობდა, თუმცა ამას ხელი შეუშლია ტესნიასათვის, უცნობის მსგავსად შეემართა მშვილდისარი, ზევით აეწია, შემდეგ გაეთანაბრებინა მკერდთან და გაესროლა.

ბიჭუნამ და უცნობმა ცხადად დაინახეს, რომ ისარმა ჰაერი გაჰკვეთა და ოცი მეტრით დაშორებული ატმის ხე ორად გააპო.

-         მართლაი, შენ ბლის ხე ს დაასვი დაღი, მაგრამ სამაგიეროდ მე ატმის ხეზე მივიტანე იერიში- უთრხა ტესნიამ უცნობს, ხიდიდან ნაპირზე გადმოსვლისთანავე- ბლის ხე შედარებით პატარაა და შენ მიზანში ორმოცი მეტრის დაშორებით მოარტყი, ჩემი სამიზნე ზუსტად ნახევარი მანძილით იყო დაშორებული შენს მიზანთან შედარებით. ამიტომ ვფიქრობ, არ უნდა გაგიჭირდეს გაიმეორო ჩემს მიერ შესრულებული მანევრი. გადადი ხიდის შუა ნაწილში და გაიმეორე ჩემი ქმედება.

შეშინებულმა უცნობმა  ლამის დაშლილი ხიდის შუამდე მიაღწია, თან თვალს ვერ აშორებდა მის ფეხებქვეშ გაფენილ უფრსკულს. მან შეასრულა ზოგიერთი რიტუალი და ატმისხეს ესროლა, მაგრამ ისარმა სამიზნეს გვერდზე ჩაუქროლა.

გაფერმკრთალებული უცნობი თავის ადგილს დაუბრუნდა.

-ღირსეული და ჭეშმარიტად ნიჭიერი ხარ.  ისრის ჩაჭერის საკმაოდ კარგ ტექნიკასაც ფლობ, მშვილდსაც მშვენივრად იმორჩილებ, მაგრამ საკუთარ გონებას ვერ აკონტროლებ. კარგად იცი, როგორ ისროლე, როდესაც გარემო პირობები ყველანაირად გიწყობს ხელს, მაგრამ როგორც კი არასახარბიელო მდგომარეობაში აღმოჩნდი, მიზანში ვერ მოარტყი. მეისრე ვალდებულია საბრძოლო მოედანზე არასდროს ააცილოს მიზანს. ამიტომ განაგრძე ვარჯიში და მოემზადე არასახარბიელო გარემოებაში ბრძოლისთვის. ისრის მიმართულებას მიჰყევი, ვინაიდან ცხოვრების მთელ გზას ეს უკანასკნელი განსაზღვრავს და გასდევს. კარგად დაიხსომე , კარგი და ზუსტი სროლა სრულიად განსხვავდება სულიერად გაწონასწორებული მეისრის ნასროლისგან.

უცნობმა მდაბლად დაუკრა თავი, მშვილდი და ისრები კვლავ გრძელ ჩანთაში მოათავსა, რომელიც მხარზე მოეგდო და წავიდა.

ოსტატის ზურგს უკან მდგომი ბიჭუნა აღტაცებას ვერ მალავდა.

-         აი, როგორ უნდა ჭკუის სწავლება ტესნია, ყოჩაღ, მართლაც საუკეთესო ხარ!

-         ნურასოდეს განსჯი ადამიანებს ერთი დანახვისთანავე, არამედ მოუსმინე და პატივი ეცი მათ. უცნობი კარგი ადამიანია, მისი მიზანი სულაც არ იყო, ნიშნი მოეგო ჩემთვის ან დაემტკიცებინა მისი უპირატესობა ჩემზე, თუმცა შესაძლებელია ასეთ შთაბეჭდილებას ტოვებდა. მას უბრალოდ სურდა, წარმოედგინა საკუთარი ხელოვნება და თავადაც დაეფასებინა მისი შესაძლებლობები. ამ დროს კი ისე იქცეოდა, თიტქოს ჩემი გამოწვევა უნდოდა. ესეც რომ არ იყოს, ისრის მიმართულების გამოცდისა და დაპირისპირების საუკეთესო შემთხვევა მოულოდნელი ცდებში მდგომარეობს. უცნობმა კი დღეს სწორედ ამის საშუალება მომცა.

-         მან აღნიშნა, რომ საუკეთესო იყავი, მე კი არც ვიცოდი, თუ როგორი მეისრე და ოსტატი ჰყოფილხართ. მაშ დურგლად რიღასთვის მუშაობთ?

-         იმიტომ, რომ ისრის მიმართულება ყველაფრისთვის ჭეშმარიტია და ყველა საქმეს ადგება, თუ კი გულისთქმასთან ახლოს ხარ. ჩემი ოცნება ხეზე მუშაობა იყო. ესეც რომ არ იყოს, მეისრე, რომელიც დინებას მიჰყვება, არც მშვილდს, არც ისარს და მეტადრე მიზანს არ საჭიროებს.

-         ამ სოფელში საინტერესო აქამდე არაფერი ხდებოდა და ახლა კი მოულოდნელად პირისპირ ვდგავარ ადამიანთან, რომელიც ოსტატია ისეთი ხელოვნებისა, რომელსაც შიშით ვერავინ შესჭიდებია- ბიჭუნა საუბარს განაგრძობდა და თან თვალები უციმციმებდა. – რას ნიშნავს ისრის მიმართულება? ისრის გზით სიარული? ხომ ვერ მასწავლიდით?

-         – ამის სწავლება რთული როდია, ერთ საათზე მეტ დროს არ წაიღებს, შემიძლია გასწავლო კიდეც  გზად, სახლში დაბრუნებამდე. მაგრამ ყველაზე რთული მისი პრაქტიკაში განხორციელებაა, ყოველდღიურად უნდა გამოსცადო, ვიდრე აუცილებელ სიზუსტეს მიაღწევ.

ბიჭი უსიტყვოდ, თვალებით ევედრებოდა ოსტატს, რომ გადაეცა მისი სიბრძნე. ტესნია დაახლოებით თხუთმეტი წუთი დუმილით მიუჰყვებოდა გზას და შემდეგ, ერთი-ორად ომახიანი ხმით განაგრძო საუბარი:

-         დღეს შინაარსით სავსე და კმაყოფილი ვარ. დღეს პატივი მივაგე ადამიანს, რომელმაც მრავალი წლის წინ  ჩემი სიცოცხლე იხსნა და სწორედ მისი ხათრით გასწავლი ყველა აუცილებელ წესს,თუმცა ამაზე მეტი არა ძალმიძს რა. თუ სწორად გაიგებ ჩემს გაკვეთილს, მაშინ ისევე შესძლებ მის გამოყენებას, როგორც მოისურვებ. რამოდენიმე წუთის წინ ოსტატი მიწოდე. ოსტატი?- მე ვფიქრობ, რომ ოსტატი იგია, ვინც წააქეზებს სტუდენტს, გამოიყენოს და გამოსცადოს მის სულში დაგროვილი ცოდნა, და არა ის, ვინც რამეს ასწავლის მას.

როდესაც მთიდან ძირს ეშვებოდნენ, სოფლისკენ მიმავალ გზაზე, ტესნიამ უხსნიდა ისრის მიმართულების შესახებ.

მოკავშირეები

მშვილდოსანი, რომელიც სხვება გადასცემს ისრითა და მშვილდით განცდილ აღტაცებას, ვერასოდეს შესძლებს შეაფასოს საკუთარი უპირატესობა თუ ნაკლი.

ამიტომაც, სანამ რამე საქმეს მოჰკიდებე ხელს, მოკავსირეები მოძებნე, ხალხი რომელიც არ არის დაინტერესებული შენი საქმიანობით.

იმას კი არ ვამბობ, სხვა მეისრეებს დაუწყე ძებნა-მეთქი, მე უბრალოდ გეტყვი, მოძებნე ისეთი ხალხი, რომელიც განსხვავებულ უნარებს ფლობს. ეს საჭიროა, რადგან ისრის მიმართულება არ განსხვავდება სხვა კვალისგან, თუ ეს უკანასკნელიც ენთუზიაზმით სავსეა და ამოძრავებს.

სულაც არ არის აუცილებელი, ბრწყიბვალე ელიტის წარმომადგენლები გედგას გვერდში მოკავშირედ, ხალხი რომელსაც თავი მაღლა უჭირავს და რომელზეც ამბობენ:” საუკეთესონი არიან”. არა, ისინი ეძებე მოკავშირეებად, რომელთაც შეცდომის დაშვების არ ეშინიათ და რომლებიც უშვებენ კიდეც შეცდომებს, თუმც კი ამის გამო, მათი შრომა შეუმჩნეველი რჩება. მიხედავად ამისა,მ მათ ძალუძთ შეცვალონ მსოფლიო, და მრავალი შეცდომის შემდეგ, მართონ ისეთი რამ, რასაც მათი ცხოვრების წესში მნიშვნელოვანი გადატრიალება მოაქვს ხოლმე.

ისინი სწორედ ის ხალხია, ვისაც არ შეუძლია გულხელდაკრეფილი დაელოდოს მოვლენების განვითარებას, რომ შემდეგ აირჩიოს ცხოვრების წესი, არამედ ისინი გადაწყვეტილებებს მოქმედებასთან ერთად ღებულობენ, თუმცა-ღა კარგად უწყიან რისკებისა და ხიფათის შესახებ.

მეისრისათვის ასეთ ხალხთან ცხოვრება აუცილებელიც არის, რადგან ამ უკანასკნელმა უნდა გაიაზროს, ვიდრე სამიზნეს შეეჩეხებიდეს, თავისუფლება უნდა შეიგრძნოს, რაც საშუალებას მისცეს საჭიროების შემთხვევაში, მშვილდის მკერდთან მიტანისთანავე შეცვალოს მიმართულება.

და როდესაც ხელს გაუშვებს და სიმს მოუშვებს, საკუთარ თავს უნდა შთააგონოს: ” ვიდრე მშვილდს გავმართავდი, გრძელი გზა გამოვიარე.ახლა კი, ისრის გასროლის დროისათვის, ზუსტად ვიცოდი რა რისკზეც მივდიოდი და ყველაფერი გავაკეთე რაც შემეძლო..

საუკეთესო მოკავშირეები ისინი არიან, ვინც ფიქრებითა და ხედვით გამოირჩევიან სხვებისგან. სწორედ ამიტომაც, როდესაც პარტნიორებს ეძებ, ვისთანაც მშვილდოსნობის ენთუზიამზს გაიაზირებ, მიენდე საკუთარ ინტუიციას და ნურასოდეს მიაქცევ ყურადღებას , თუ რას ლაპარაკობენ  სხვები. ხალხი მხოლოდ ჩარჩოში ჩასმული მოდელის მიხედვით გაგასამართლებს, და ხშირად სხვათა მოსაზრებები სავსეა შიშითა და განსჯით.

დაუმეგრობდი მათ, ვინც რისკავს, ექსპერიმენტებს ატარებს, ეცემა, ტკივილსაც იმწვნევს, მაგრამ კვლავ უფრო დიდ რისკზე წავა. თავი შორს დაიჭირე იმ ხალხისგან, რომელიცმიჩვეულია სიმართლის მტკიცებას, აკრიტიკიბეს სვხებს განსხვავებული მოსაზრებისდა გამო და არასოდეს გადაუდგამთ თუნდაც ერთი ნაბიჯი ისე, ვიდრე სრულად არ შეაფასებდა მოსალოდნელ შედეგებს, რომელსაც მისი პატივისცემა უნდა მოჰყოლოდა. ასეთი ხალხი გაურბის გაურკვევლობას და ეჭვს, ყოველთვის ცხადი და გაკვალული გზისკენ მიისწრაფვიან.

დაუმეგობრი მათ, ვინც ყოველთვის მოხალისეა შეიგრძნობს სიახლე და ღიად გამოხატავს საკუთარ დამოკიდებულებას: მათ კარგად ესმით, რომ ადამიანები, დაიწყებენ რა მეგობრების საქმიანობაზე თვალყურის დევნებას, მოტივირებულნი არიან თავიანთი მიღწევებიც გააუმჯობესონ. ისინი სხვთა შეცდომებზეც სწავლობენ, არასოდესგანიკითხავენ, არამედ ყოველთვის აფასებენ სხვებს გამბედაობისა და საქმის ერთგულებისათვის.

შეიძლება იფიქრო კიდეც, რომ მშვილდოსნობა საინტერესო არ არისფერმერისა ან მცხობელისათვის, მაგრამ გარწმუნებ, რომ ისინისიამოვნებით გაგიზიარებენ საქმისადმი საკუთარ ხედვას.

შენს ისევე მოიქცევი: კარგი მცხობელისგან შეისწავლი ცომის მოზელასა და ინდეგრიენტების სწორ შემადგენლობას, ხოლო ფერმერისაგან მოთმინებას, გარჯას, წელიწადის დროების დაფასებასა და ქარიშხლის წყევლის ნაცვლად , საქმის კეთებას და გაფრთხილებას დაეუფლები.

იმეგობრე მათთან, რომლებიც შენი მშვილდის ხის მსგავსად, ძალიან მოქნილია და რომელსაც კარგად ესმის გზაზე შემხვედრი ნიშნების. ეს ის ხალხია, რომელიც არასოდეს ყოყმანობს მიმართულების შეცვლისას, თუკი მათ წინაშე გარკვეული გადაულახავი ბარიერი აღიმართება ან უკეთეს არჩევანს წააწყდებიან.

მათ წყლის თვისებები გააჩნიათ: კლდეებზე ნაკადულის მსგავსად დახტიან, მდინარის კურსს ითავისებენ, ზოგჯერ უფრსკულის წყლით გადავსებამდე  ტბას ემსგავსებიან, რომ შემდგომ მათ გზა განაგრძონ. წყალი არასდროს ივიწყებს, რომ ადრე თუ გვიან მისი საბოლოო ბედი ზღვასთან შერწყმაა, ამიტომ მიზანი მასთან მიახლოებაა.

იმეგობრე მათთან, ვისაც არასდროს ამბობს: ”საკმარისია, ამის იქით ნაბიჯსაც არ გადავადგავ.” რადგანაც ყოველ ზამტარს გაზაფხული მოსდევს, სამყარო უსასრულოა და ერთი მიზნის მიღწევისთანავე, ახლისთვის ბრძოლა უნდა დაიწყო, მხოლოდ გამოიყენე ის ცოდნა და გამოცდილება, რომელიც წინა მიზნისკენ მიმავალმა გზამ შეგძინა.

იმეგობრე მათთან, ვინც მღერის, ზღაპრებს ჰყვება, ცხოვრებისგან სიამოვნებას იღებს და თვალებში სიხარული უციმციმებს, რადგანაც სიხარული გადამდებია და სხვებს დეპრესიის, სიმარტოვისა და სირთულეებისგან იცავს.

იმეგობრე მათთან, ვინც ენთუზიაზმით მუშაობს და ვინაიდან შენ შეგიძლია ისეთივე სარგებელო გასცე მათთვის, როგორც მათ- შენთვის, შეეცადე ისწავლო მათი ხელსაწყოების ხმარება და იფიქრო, მათი უნარ-ჩვევების გაუმჯობესებაზე.

და აჰა, დრო მოვიდა, ხელში აიღო შენი მშვილდი, შენი ისარი, შეარჩიო სამიზნე და განსაზღვრო შენი გზა.

გაგრძელება იქნება

მშვილდი…

ეს პატარა ნოველა, წიგნის ხათრით შეძენილ თბილისელებში (იქნება და წაიკითხონ და იზრუნონ ხარისხის დახვეწაზე!!!) აღმოვაჩინე. ძალიან მომეწონა და გადავწყვიტე, გამეზიარებინა ჩემი ბლოგის მკითხველთათვის, თუკი საერთოდ ვინმე კითხულობს, რომა რამე ახალ პოსტს დავდებ, თუნდაც მაინც…

… ძალიან დიდი ხნის წინათმ უხსოვარ დროს, ღმერთმა ანგელოზებს ჰკითხა, სად დაემალათ ცხოვრების საიდუმლო, ერთ–ერთმა ანგელოზმა შესთავაზა, ზღვის ფსკერზე შეენახათ იგი. უფალმა კი თქვა:– ეს ძალიან უბრალო სამალავი იქნება. მოვა დრო, როდესაც ადამიანები ყველაზე ღრმა ოკეანის ფსკერზე დაეშვებიან და მთელ ზღვებს გადაცურავენ.

მაშინ ანგელოზებმა უთხრეს, დედამიწის გულში დაემალათ იგი.

–არც ეს იქნება საიმედო ადგილი. ერთხელაც ისინი მთელ სამყაროს მოივლიან, დედამიწას გადათხირიან და უთუოდ იპოვიან მას,– თქვა ღმერთმა.

ცოტა დუმილის შემდეგ, ანგელოზებმა მოიფიქრეს, ყველაზე მაღალი მთის მწვერვალზე დაემალათ ძვირფასი განძი. მაგრამ უფალი კვლავ უარზე იდგა:

–მოვა დრო და ისინი მსოფლიოს უმაღლეს მწვერვალებს დაიპყრობენ.

თუ ცხოვრების საიდუმლოს სენახვა არც ზღვაში, არც მიწაში და არც მთაზე არ შეიძლებოდა, მაშინ სად უნდა დაემალათ იგი? იქნებ ვარსკვლავზე?

კვლავ სიჩუმე ჩამოწვა, ბოლოს უფალმა განაცხადა:

–ადამიანები უფრო ადრე მოივლიან სამყაროს ოთხივე მხარეს, ცავლენ ყველაზე ღრმა ოკეანის ფსკერზე, დაიპყრობენ მწვერვალებს, მიაღწევენ ვარსკლავებამდე, ვიდრე შეიცნობენ საკუთარ თავს. ამიტომ უმჯობესია, ცხოვრების საიდუმლო თავად მათში იყოს დამალული….

…. მრავლის მთქმელია არა?

ჩემი ისტორია შეიძლებოდა კიდეც ასე დამეწყო, იყო და არა იყო რა, იყო ერთი პრინცესა და ა.შ, რომელიც თავის პრინცს ელოდა სულმოუთქმელად? აი ეგ უკვე ჩემთან ძალიან, ძალიან კი არადა აბსოლიტურად ზედმეტია. არ ვიცი, რატომ, როგორ და ასე შემდეგ, მაგრამ ფაქტია, რომ ბიჭებთან გაცილებით მიმარტივდებოდა და ახლაც ასე ვარ, ურთიერთობა და მეგობრობა, ვიდრე გოგონებთან. ალბათ იმიტომ, რომ უფროსი ძმა მყავს და თოჯინებით თამაშის ნაცვლად, კარებში პადაჩის ჩაწვდენით გავიზარდე.

აი ჩემი მშობლებისთვის პრინცესა ნამდვილად ვიყავი, ეს იმ გაგებით, რომ ოღონდ ცივი ნიავი არ მომკარებოდა, და მზად იყვნენ ყველა პრობლემა თვითონ გადაეჭრათ. რაღა წარსულში ვლაპარაკობ? – განა ახლა არა? ჩემი შვილებისთვის დედაჩემი პირველი საყრდნენია, მიუხედავად ჩემი დიდი მცდელობისა, რომ აღზრდაში დედა არ ჩავრიო, არ გამოდის. არ ჩავრიო რა განა იმიტომ, რომ რამე პრობლემაა, არა უბრალოდ არ მინდა ჩემი გასაკეთებელი დედას ვაკეთებინო, მერე რა რომ მას ეს სურს. ნუ ეგ თემა კიდევ შორს და სხვა მიმართულებით წაგვიყვანს. ამიტომ განვაგრძობ…

საბედნიეროდ, არასოდეს მქონია პრობლემა აქ ნუ წახვალ და იქ არ გაგიშვებთო. ეს ალბათ იმის დამსახურებაც იყო, რომ კარგი კლასი მყავა, ერთი დიდი ოჯახივით იცნობდნენ მშობლები ერთმანეთს და იცოდნენ, სად, როგორ და ვისთან ვიყავით. მაშინ გასართობი არც არაფერი იყო და ძირითადად რომელიმე ჩვენთაგანის სახლში ვიკრიბებოდით, ვურახუნებდით გიტარას, პიანინოს და ასე შემდეგ.

არც ჩემი პროფესიის შერჩევისას ჩარეულან, იყო მცდელობა არ დავმალავ, მაგრამ ვიძალადე, უფრო სწორედ ჩემი აზრი მკაცრად დავაფიქსირე და სახელმწიფო მოხელის სპეციალობაზე ამოვყავი თავი.  მაგრამ მაინც, ყველა პრობლემა ჩემთვის გვარდებოდა ჩემი მშობლების, განსაკუთრებით დედა აქტიურობდა, მიერ. აქვე დავსძენ, რომ დედა ჩემი ბავშვობიდან მოყოლებული იყო და რჩებოდა ჩემთვის განსაკუთრებულ ავტორიტეტად და ამავდროულად საუკეთესო მეგობრად.

და მაინც, გავიდა წლები და 21 წლის ასაკში მომიწია აღიარებამ და დედას ვუთხარი: ” მართალი გამზარდე, მაგრამ პიროვნებად ჩამოვყალიბდი ბოლო 8 თვის განმავლობაში, და არა შენს მიერ, არამედ დამოუკიდებელი ცხოვრების წყალობით, რომელიც ისევ დედის აქტიურობით გავიარე”.

მთელი ბავშვობა ვოცნებობდი ამერიკაში წასვლაზე, საცხოვრებლად არა, უბრალოდ ენის დასახვეწად და სასწავლებლად. პირველად სტუდენტური, 4 თვიანი პროგრამით წავედი (დედამ გამოქექა), ზაფხულის განმავლობაში ატრაქციონებზე უნდა გვემუშავა, რეალურად გვეკატავა და სტუმრებთან ანუ ვიზიტორებთან მისალმებაში ფულს გვიხდიდნენ. მაგრამ ეს იყო პირველი ჩემი გასვლა სახლიდან მარტოდმარტო და თანაც სერიოზული მისიით. დამოუკიდებელი ცხოვრება ვიწვნიე. მახსოვს როგორ მეშინოდა ხალხთან ურთიერთობა პირველი ერთი თვე და რა შიშით შევდიოდი ბანკში, ჩეკის ასაღებად. მაგრამ ნელნელა პატარა განებივრებული ბავშვი გაიზარდა და ისწავლა რაღაცეები. ისე ბედი არ გინდა? იქც ვიპოვე ამერიკელი დედა, რომელიც სამსახურში მანებივრებდა. მეორეჯერ ამავე პროგრამაში უკვე საკუთარი ნებით მივირე მონაწილეობა, მივიღე კი არადა, ისეთ მოთხოვნილებად მექცა, საკუთარი შრომით და უნარით მიმეღწია მიზნისთვის, რომ ვერც კი წარმომიდგენია სხვანაირად როგორ. მოკლედ შევიძინე ცხოვრებაში ყველაზე მნისვნელოვანი, ბრძოლის უნარიანობა, თუმცა შიგადაშიგ ძველებური განწყობა შემომივლის ხოლმე, და დღესაც ზოგიერთ მიზანს, შიშით ვუყურებ, გამომივა კი?

ეს უბრალოდ ერთი ეპიზოდია ჩემი ცხოვრების, მაგრამ ყველაზე ღირებული.  დღეს უკვე, როცა მე თავად დედა ვარ, ვითვალისწინებ ჩემს გამოცდილებას და აქედანვე ვცდილობ, მივცე ბავშვებს საკუთარი პიროვნული მე-ს შეგრძნება. არასოდეს ხდება, რომ მან ეს უნდა გააკეთოს, მას თუ სურვილი აქვს, გააკეთოს, თუ არადა მის მაგივრად მე არ ვაკეთებ, შედეგებზე პასუხს აგებს თავად. ჩვენ დღეს მეგობრები ვართ, ერთად ვმსჯელობთ, გადაწყვეტილებას კი მხოლოდ ბავშვები იღებენ. და მიხარია, რომ ჩემი შვილების თაობაში, მე გამონაკლისი არ ვარ, უმრავლესობა ცდილობს რომ აქედანვე მისცემს ბავშვს პიროვნული მე-ს აღქმა.

შვილები ჩვენ არ გვეკუთვნის, ჩვენ თუ შვილებს ვაჩენთ და ვზრდით, ეს იმიტომ რომ ასე გვინდა, გვსიამოვნებს, მაგრამ არანაირად არ მიმაჩნია, რომ შვილი ამის გამო მე უნდა მემსახუროს და დამემორჩილოს, მე მისგან პიროვნება მინდა აღვზარდო, და არა ჩემზე დამოკიდებული ადამიანი, რომელიც ჩემზე იქნება მოწებებული. ამას ჯობია, ძაღლი ან რომელიმე შინაური ცხოველი გაზარდოთ. ამიტომ მიეცით შვილებს თავისუფლება, ისინი ამით გაცილებით მეტს სწავლობენ და ვითარდებიან. და თუ თქვენ ოჯახური კულტურა ძლიერი გაქვთ, ასწავლით კარგის და ცუდის გარჩევას, ნუ შეგეშინდებათ, რომ ცუდ რამეს ჩაიდენს. განსაცდელისგან კი არავინ არ ვართ დაზღვეულები, გინდა შორს იყოს, და გინდა ახლოს.

ხო, კიდევ ერთი, საქართველოში რატომღაც, გოგოს უფრო ზღუდავენ ვიდრე ბიჭს, არ ვიცი რატომ? ვითომ გოგო უფრო დაუცველია? ამ მოსაზრებას ვაბათილებ. ფემინისტი არ ვარ, და ძლიერთა სქესის უპირატესობას გარკვეულ საკითხებში ვეთანხმები, თუნდაც ოჯახში საყრდენი მამაკაცი უნდა იყოს, თუმცა გენდერული თანასწორობა აუცილებელია, გოგოც ისევე ყალიბდება პიროვნებად, როგორც ბიჭი. რაც მეტად შევზღუდავთ, მით მეტად დაუცველელბი იქენბიან განსაცდელისა და დაბრკოლების წინაშე. ამიტომ, მე ვირჩევ თავისუფლებას!!! და ნუ მოაკლებთ შვილებს სიყვარულს, ზედმეტი მზრუნველობა კი სიყვარულს სულაც არ ნიშნავს!